ගිනි මැලය හා පරෙවියා (The Bonfire and the Pigeon)

ගිනි මැලය හා පරෙවියා

එදා ඈත අතීතයේ, ඉතාම ඝන වනාන්තරයක, ගිනි මැලයක් සෑදී, විශාල ගිනිදැල් අහසට නැගෙමින් තිබුණි. එය කිසිදු සතෙකුට ළංවීමට තරම් උණුසුම් විය. මෙම ගිනි මැලයට ආසන්නයේ, ගස් අතුවල, බෝධිසත්වයන් වහන්සේ අතිශයින්ම සුදු පැහැයෙන් දිදුලන පරෙවියෙකු ලෙස උපත ලබා සිටියහ. උන්වහන්සේගේ පිහාටු, පෝරාව ලෙස දිලිසුණු අතර, ඇස්, මුතු ඇට මෙන් බැබළුණි. මෙම පරෙවියා, සිය ස්වභාවය අනුව, අතිශයින්ම දයානුකම්පිත හා සාමකාමී විය. උන්වහන්සේ, කිසිදු සතෙකුට හෝ ජීවියෙකුට හානියක් නොකිරීමට සිතා සිටියහ. ගිනි මැලය, උන්වහන්සේගේ නිවසට අසලම තිබුණත්, උන්වහන්සේ එහි උණුසුමට කිසිදු බියක් දැක්වූයේ නැත. ඒ වෙනුවට, උන්වහන්සේ, ගිනි මැලය තුළින් නැගෙන දුම්, අහසට යන අයුරු බලා සිටියේය.

දිනක්, එම වනාන්තරයට, ඉතාම කුරිරු හා කෑදර කපුටෙකු පැමිණියේය. ඔහු, අන් සතුන්ගේ දේපල සොරකම් කර, ඔවුන්ට පීඩා කරමින්, තෘප්තිමත් වූයේය. ඔහු, ගිනි මැලය අසලට පැමිණ, එහි උණුසුම දුටු විට, සිතුවේය: 'මෙතරම් විශාල ගිනි මැලයක්, මේ වනාන්තරයේ මම කවදාවත් දැකලා නැහැ. මේකෙන්, මගේ කුස පුරවාගන්න ඕනෑම සතෙක් පුච්චලා දාන්න පුළුවන්.' කපුටා, සිය අඳුරු සිතුවිලි සමඟ, ගිනි මැලයට ළං විය. ඔහු, එහි උණුසුම ගැන කිසිදු තැකීමක් නොකළේය. ඔහු, ගිනි මැලය තුළට පැන, එහි සිටි කුඩා මීයන් සහ අනෙකුත් කෘමීන් අල්ලා ගැනීමට උත්සාහ කළේය. නමුත්, ගිනි මැලයේ දැඩි උණුසුම නිසා, ඔහුට කිසිවක් අල්ලා ගැනීමට නොහැකි විය. ඒ වෙනුවට, ඔහුගේ පිහාටු, ගින්නෙන් දැවී, ඔහුට දැඩි වේදනාවක් ඇති කළේය.

කපුටා, වේදනාවෙන් කෑගැසුවේය. 'අනේ... මගේ පිහාටු... මගේ ඇස්...' ඔහු, ගිනි මැලයෙන් එළියට පැනීමට උත්සාහ කළේය. නමුත්, ඔහුගේ පිහාටු ගිනිගෙන තිබූ නිසා, ඔහුට පියාසර කිරීමට නොහැකි විය. ඔහු, ගිනි මැලයේම ඇද වැටුණි. බෝධිසත්වයන් වහන්සේ, මෙම සිද්ධිය දුටු විට, මහත් කණගාටුවට පත් වූහ. උන්වහන්සේ, තම ජීවිතයේ කිසිදිනෙක කිසිවෙකුටත් හානියක් නොකිරීමට සිතා සිටියත්, මෙම කපුටාගේ දුක දැක, ඔහුට උදව් කිරීමට තීරණය කළේය. උන්වහන්සේ, සෙමින් ගිනි මැලය දෙසට පියාසර කළහ. කපුටා, දුර්වල ස්වරයෙන්, 'අහෝ... කවුද එන්නේ? මට උදව් කරන්න...' යැයි කීය. බෝධිසත්වයන් වහන්සේ, කපුටා අසලට පැමිණ, 'බිය නොවන්න, මිත්‍රයා. මම ඔබට උදව් කරන්නෙමි' යැයි පැවසූහ. එවිට, බෝධිසත්වයන් වහන්සේ, තම සුදු පිහාටු වලින්, කපුටාගේ ගිනිගත් පිහාටු මතට ස්පර්ශ කළහ. පුදුම සහගත ලෙස, බෝධිසත්වයන් වහන්සේගේ පිහාටු, ගින්න නිවා දැමීමට සමත් විය. ගින්න සෙමෙන් නිවී ගිය අතර, කපුටා, තමාගේ වේදනාවෙන් මිදුණේය. ඔහු, බෝධිසත්වයන් වහන්සේ දෙස බලා, 'ස්වාමීනි, ඔබ මාගේ ජීවිතය බේරා ගත්තා. මාගේ කෑදරකමට හා කෝපයට, ඔබ මෙතරම් දයාවක් දැක්වූයේ කෙසේද?' යැයි ඇසීය.

බෝධිසත්වයන් වහන්සේ, සිනාසෙමින්, 'මාගේ මිත්‍රයා, සියලු ජීවීන් කෙරෙහි දයාව දැක්වීම, මගේ ස්වභාවයයි. ඔබගේ වැරැද්ද තේරුම් ගෙන, එය නිවැරදි කරගන්න. අන් අයට හානි කිරීමෙන් කිසිදු සතුටක් නොලැබෙනු ඇත. ඒ වෙනුවට, දයාව හා කරුණාවෙන් ජීවත් වීමෙන්, සැබෑ සතුට ලැබෙනු ඇත' යැයි පැවසූහ. කපුටා, බෝධිසත්වයන් වහන්සේගේ වදන් අසා, සිය වැරැද්ද සම්පුර්ණයෙන්ම තේරුම් ගත්තේය. ඔහු, බෝධිසත්වයන් වහන්සේට හිස නමා, 'ස්වාමීනි, ඔබ මාගේ ජීවිතයට අලුත් අරුතක් ලබා දුන්නා. අද සිට, මම අන් අයට හානියක් නොකර, දයානුකම්පිතව ජීවත් වන්නෙමි' යැයි කීය. කපුටා, තමාගේ ගිනිගත් පිහාටු සමඟ, බෝධිසත්වයන් වහන්සේට ස්තූති කරමින්, ගසෙන් බැස ගියේය. බෝධිසත්වයන් වහන්සේ, කපුටාගේ වෙනස දුටු විට, සතුටු වූහ. එතැන් පටන්, කපුටා, තමාගේ කෑදරකම හා කෝපය අතහැර, දයානුකම්පිතව ජීවත් විය. ඔහු, අන් අයට උදව් කරමින්, ධර්ම මාර්ගයේ ගමන් කළේය. ගිනි මැලය, තවදුරටත් භයානක නොවීය. එය, දයාවේ හා කරුණාවේ සංකේතයක් බවට පත් විය.